Tak to już jest,że coś,co kiedyś było najważniejszą częścią nas gaśnie,powoli się wypala,a gdy ktoś podstawia zapałkę by na nowo wzbudzić płomień,ty jak ostatni kretyn dmuchasz na nią i odchodzisz w milczeniu.
Może powiedziałam to bardzo skomplikowanie,ale chyba wiecie o co mi chodzi...
Nie będę dodawała nic więcej.Nie mam sił na robienie długiego monologu o czymś,co we mnie siedzi zamknięte w klatce.Boję się uczuć,boję się je okazywać.I chyba już nigdy tego nie zrobię.Bo czas nauczył mnie,że ja tylko ranię innych.A przyznanie się do miłości po jakimś czasie w moim przypadku prowadzi wszystko do końca.A później nie ma już nic prócz wielkiego żalu i powstrzymywania się od robienia głupot.
Zawsze pozostaje zazdrość.Już tak mam.Wiecie,nie traktuję ludzi przedmiotowo,nie myślcie tak.Ale "Mam ogromne poczucie własności i miłość wprost proporcjonalną do miłości"...

Artów na razie nie będzie.Mam straszy nawał roboty w szkole.Wiem,miliard razy obiecywałam coś wstawić.Ale ciągle tylko nauka,szkoła...

I za jaką cholerę ja zgasiłam tą zapałkę?!
Zgasło wszystko
A ja siedzę w tej pieprzonej ciemności...

Człowiek uczy się na błędach...Ale ja tych błędów popełniam już za wiele...